Co to jest psychoterapia psychodynamiczna?

Psychoterapia psychodynamiczna jest integracyjnym ujęciem teorii psychoanalitycznej- klasycznej psychoanalizy freudowskiej, szkoły Melanii Klein, a także psychologii ego i praktyczną aplikacją tej teorii do leczenia zaburzeń psychotycznych, osobowościowych i neurotycznych. Metodologia pracy terapeutycznej zawiera szerokie spektrum: od analizy przeniesienia i klasycznych interwencji analitycznych w obszarze leczenia nerwic, poprzez oddziaływanie wspierające wobec pacjentów z cięższymi zaburzeniami osobowościowymi do konfrontacji z treściami urojeniowymi i zastosowania farmakoterapii wobec pacjentów psychotycznych. Tak więc, cechą prezentowanego podejścia jest kliniczność: koncentracja na leczeniu i osiąganiu zmiany terapeutycznej.

Dla przybliżenia naszej koncepcji podajemy kilka fundamentalnych zasad teorii i praktyki:

Płaszczyzną leczenia jest relacja psychoterapeutyczna rozumiana jako interakcja pomiędzy pacjentem a psychoterapeutą, w którą zaangażowane są nieświadome struktury osobowości.

Patologię określamy przez relatywizację do normy rozwojowej, ujętej w modelu psychoanalitycznym. W rozwoju struktur psychiki uznajemy prymat indywiduacji nad socjalizacją.

Uważamy etyczność terapeuty za warunek skuteczności jego pracy psychoterapeutycznej.

Pacjent w naszym rozumieniu, jest osobą zdominowaną - w obszarze swojego problemu - przez rozwojowo wcześniejsze struktury osobowości, wyrażające się w treści nieświadomej.

Proces terapeutyczny służy zarówno zrozumieniu przez pacjenta swoich nieświadomych motywów, pragnień i obron jak i jest zarazem procesem identyfikacji pacjenta ze strukturami osobowości psychoterapeuty.

Każdy pacjent choruje na swój własny, indywidualny sposób - stąd rozumienie jego symptomów wynika przede wszystkim z rozumienia relacji z nim.